و دلم ...

زندگی را نفسی ارزش غم خورن نیست و دلم بس تنگ است بی خیالی سپر هر درد است باز هم می خندم آنقدر می خندم که غم از روی رود

رفاقت

ما رفاقت را در دانشگاهی آموختیم که بابت شهریه اش تمام زندگیمان را دادیم

تمنا

داشتم یک دل و آن هم به تو کردم تقدیم بیش از این از من مسکین چه تمنا داری

اس فلسفی

انسان برای موفقیت به دنیا می آید نه برای شکست

بغض

بُغض بسته راه نفسم ودلم شعله ور است چون یتیمی که به او فحش پدر داده کسی